Ադրբեջանի հզորությունը սպառվելիք նավթն է, իսկ մերն ամենաանսպառելին` հայկական սփյուռքը. Արշակ Գրիգորյան

24.04.16 | 11:30

Ռուսաստանի հայերի միության Մոսկվայի տարածաշրջանի համայնքի նախագահ Արշակ Գրիգորյանն այս օրերին եղբոր հետ գտնվում է Հայաստանում` հումանիտար օգնություն ցուցաբերելու նպատակով՝ բոլոր այն զինվորների ընտանիքներին, ովքեր ապրիլի սկզբին ծավալված քառօրյա պատերազմում ընկան հերոսի մահով:

-Ինչ զգացողություններ եք ապրում Հայաստան այցելելիս?

- Դա այն մարդկային զգացողությունն է, երբ չես կարող բառերով նկարագրել: Ինչ կզգա մարդը, ով իր հայրենիք գա: Ես շատ փոքր եմ եղել, երբ մենք տեղափոխվել ենք Ռուսաստան: Չնայած այդ փաստին, ինձ մոտ մի զգացողություն է առաջանում՝ կարոտ: Հայրենասեր եմ , որն ինձ արյամբ է փոխանցվել, և գտնում եմ, որ հնարավորինս պիտի այն փոխանցվի և իմ երեխաներին և եկող հայ սերունդներին: Այդ գործընթացի վառ վկայությունն է Մոսկվայում իմ կողմից հիմնադրված Հայական դպրոցը, այստեղ հայ մանուկները հնարավորություն ունեն սովորել մայրենի լեզուն, ծանոթանալ հայրենիքի պատմությանը, գրականությանը, մշակույթին, սովորել ազգային պարեր, երգեր և երաժշտություն՝ չմոռանալու համար սեփական ծագումը:

- Ինչ է հայրենասիրությունը?

- Պարտավորություն է, պատասխանատվություն, որ կրկին գալիս է գեներով ու արյամբ: Երբ դու կրում ես մի ազգի արյուն, նա քեզ ստիպում է լինել ազգի զավակը, լինել պարտավորված և պատասխանատու:

- Ինչ ծրագրով եք Հայաստանում ?

- Ես հայ եմ, ով գտնվելով Մոսկվայում ստեղծել է որոշակի հնարավորություններ ապրելու և զարգանալու համար, այդուհանդերձ չեմ դադարում մտածել իմ հայրենիքի մասին: Շատերս սփյուռքը համարում ենք որևէ ազգի կուտակում այլ երկրում, բայց այն նաև ազգային որոշակի զանգված է, ովքեր իրենց ուժերի հնարավորության շնորհիվ հասնում են մի արդյունքի, որով հետագայում նպաստում են իրենց հայրենիքի բարեկեցությանը, զարգացմանը և առաջընթացին: Այս օրերին Հայաստանում ծավալված իրադարձությունները անտարբեր չթողեցին աշխարհում և ոչ մի հայի, անգամ օտարերկրացիներին: Մենք էլ որոշեցինք հաշվեհամար բացել Մոսկվայում, մեր ընկերների շնորհիվ որոշակի գումար հավաքվեց, բացի այդ կամավորների խմբի շնորհիվ հումանիտար օգնություն` դեղորայք, հիգենիկ միջոցներ, մթերք և հագուստ, այդ ամենը անձամբ որոշեցինք բերել և տրամադրել այն բոլոր քաջերի ընտանիքներին, ովքեր ընկան առաջնագծում ապրիլյան պարտադրված պատերազմի ժամանակ:

- Իսկ ինչ սկզբունքայնությամբ բաժանվեց հումանիտար օգնությունը?

- Այս մի քանի օրերին մենք եղանք Հանրապետության 16 շրջաններում, առաջնահերթ այն ընտանիքներում, ովքեր ծայրահեղ ծանր կացության մեջ գտնվելով ասես անտեսված են պետության կողմից: Իհարկե, ես հասկանում եմ, որ հիմնական ուշադրությունը թե պետության և թե սփյուռքի մակարդակով կենտրոնացված է Արցախի շրջանների վրա, բայց չպետք է մոռանալ, որ այդ քառօրյա պատերազմում հերսացած ու ընկած տղերքից էին նաև Հայաստանի մարզերի և մայրաքաղաքի զավակները: Ուզում եմ նշել, որ այս ամենը դեռ նախապես պլանավորված էր ուղարկել Ղարաբաղ, բայց տեսնելով մարդկանց մեծամասշտաբ ուշադրությունը հենց այդ կողմում, որոշեցինք սկսել Հայաստանի այլ բնակավայրերից: Եղել ենք Արագածոտնի մարզի մի քանի գյուղերում և քաղաքներում, Լոռիում, Արմավիրում, Տաշիրում, շարունակելու ենք այցելությունները մի քանի օր ևս, կլինենք նաև Կենտրոնական Հոսպիտալում և Էրեբունի բժշկական կենտրոնում՝ տեսնելու և օգնության ձեռք մեկնելու վիրավոր հերոսներին:

-Ծրագիրը կլինի շարունակական?

- Այն ինչ մենք մեր աչքերով տեսանք անբացատրելի էր… Մեր արածը չի կարելի համարել օգնություն, դա ուղղակի մխիթարական քայլ է և առաջնահերթ մեր խղճի առաջ հանգիստ լինելու միջոց, բայց հավատացեք ահռելի աշխատանք պիտի կատարվի թե պետության և թե սփյուռքի կողմից Հայաստանի պաշտպանության, հայաստանցու բարօրության ուղղությամբ: Նախնական մեր պլանի համաձայն շատ մեծ հումանիտար օգնություն պիտի տրամադրվեր, բայց պետական մակարդակով մեզ ասեցին, որ այս պահին դրա կարիքը չկա, ամեն բան արվում է ներսում և այդքան մեծ օգնության կարիք Հայաստանը չունի, բայց փաստը մնում է այն, որ մենք ականատես եղանք ավելի վատին, քան կպատկերացնեինք: Մենք հետ ենք գնալու երկու օրից` կրկին վերադառնալու ակնկալիքով և շարունակելու մեր սկսած գործը` որպես հայ:

-Ըստ Ձեզ ինչ պիտի արվի մեր հայրենիքի թե ներքին , թե արտաքին քաղաքականության մեջ, որ այս պատերազմը դառնա վերջինը, որ կխլի հայի կյանք?

- Ես մի բառով կփորձեմ ասել ու կլինեմ պարզ. փոխել հիմնահատակ պետական ինստրուկտուրան, բայց թույլ չտալ նորից կրկնությունը նախորդի ու ոչ միայն ասելով, այլ հաստատուն քաղաքացիական պահանջով: Մշակել հաղթական մարտավարություն թե ներքին և թե արտաքին քաղաքականության մեջ` սկսելով Հայաստանի Պաշտպանական գերատեսչություններից:

- Տարածաշրջանում լինելով անհամեմատ քիչ հնարավորությունների կրող և փոքր տարածքով պետություն, արդյոք մենք կարող ենք թելադրողի դերում լինել?

- Այո՛, ես սա ասում եմ ամենայն պատասխանատվությամբ ու գիտակցորեն, այն որ ամեն հարմար առիթով հնչում է, թե Ադրբեջանը նավթի շնորհիվ կարողանում է գերտերությունների հետ հավասարի պես հանդես գալ, մոռանալով որ այդ տեսակ քաղաքականությունը ապագա չունի, ի վերջո այդ ամենը սպառվող է, մենք՝ հայերս, աշխարհում ունենք <<ամենանսպառելի ու հզոր զենքը` սփյուռք>>, որը պատմական դաժան իրադարձություններից ենք ժառանգել: Պարզապես պետք է կարողանալ <<ճիշտ օգտագործել>> այն ի նպաստ հայրենիքի:

- Ինչը կարող է ազգին միավորել և հակառակը` բաժանել

- Հարկադրական մտածելակերպն ու ագահության հատկությունը կբաժանի ազգը, իսկ միավորումը գենի, հոգևոր ամրության ու արյան կանչի մեջ է: Վերջիններս էլ փաստում են, մեր չվերանալը այդքան ծանր պատմական ուղի անցնելով:

- Ազգային հերոսի Ձեր բնութագիրը

- Ավո Մելքոնյան` Մոնթե

-Բախտ, ճակատագիր թե Աստված, ազգի համար որոշիչ գործոնը

- Աստված

- Ձեր խոսքը հայ զինվորին

- Ոչ միայն իմ, այլ իմ ծանոթների անունից ուզում եմ շնորհակալ լինել և խոնարհվել մեր 18 ամյա ազատատենչ ու անվախ հայ սահմանապահների առջև, ուզում եմ Աստված միշտ լինի մեր տղաների թիկունքին, իսկ ովքեր գնացին մենք պարտավոր ենք վառ պահել նրանց հիշատակը: Տղե՛րք, դուք հաղթողի ոգին կրող հենց այն սերունդն եք, ում մասին երազում ենք, դուք այսուհետ թելադրողն եք վաղվա մեր լուսավոր ապագայի ու սահմանների հաստատուն ամրության: