Ադրբեջանական ագրեսիան հետ մղելու ընթացքում զոհված 27-ամյա Մուշեղ Մուրադյանը Արմավիրի մարզի Լենուղի գյուղից էր: Պարտադիր զինվորական ծառայության մեկնել էր 2011-ին: Պատերազմի առաջին օրը՝ սեպտեմբերի 27-ին, մեկնել է Արցախ:
Մուշեղի քույրը՝ Անուշիկը, Tert.am-ի հետ զրույցում պատմեց, որ եղբոր հետ վերջին անգամ զրուցել են սեպտեմբերի 30-ի առավոտյան, ասել է՝ լավ է:
Քույրն ասում է՝ Մուշեղը սիրում էր ստեղծագործել, խուսափում էր կրկնություններից, որտեղ լինում էր, մի բան սարքում էր. «Ծառայության տարիներին էլ թղթից եկեղեցի էր պատրաստել: Մասնագիտությամբ ռադիոտեխնիկ էր, հետո սկսեց շինարարությամբ զբաղվել: Սիրում էր հարմարավետություն, հանգստություն: Առաջարկներ ուներ Հայաստանից հեռանալու, աշխատելու, բայց մերժում էր: Շատ էր սիրում իր երկիրը, Երևան քաղաքը. իր ամեն խոսքը Երևանի մասին էր»,-պատմեց Մուշեղի քույրը:
Անուշիկի խոսքով՝ եղբայրն ատում էր տխուր մարդկանց, անում ամեն ինչ, որ բոլորը ժպտան. «Որտեղ կար տխրություն, ինքն այդտեղ չկար: Նպատակասլաց էր, պայքարող, որ զրուցում էինք, ասում էր՝ «Մի ասեք՝ ուզում եմ այս բան ունենալ, ասեք՝ հասնելու եմ, ունենալու եմ»:
Մուշեղի մտերիմներից Մարիամ Աղաբաբյանը պատմում է, որ նա ազգային երգ ու պարի սիրահար էր, նման ոչ մի միջոցառում բաց չէր թողնում:
«Գալիս էր, սովորում: Երգի ձայնը լսում էր ու ոտքի կանգնում... չէ, մենք իրեն նստած չենք տեսել, ինչ-որ անում էր, երգով էր անում, պարով էր անում: Վերջերս միջոցառում եղավ, չէինք ասել....իմացավ, ասաց ՝ նեղացել եմ, բայց վստահ ենք, որ չէր նեղացել, մենք էլ ափսոսեցինք, որ չենք ասել, մտածեցինք՝ դե էլի կլինեն, կասենք անպայման, բայց ի՜նչ իմանայինք... Կռիվը սկսվեց, իմացանք՝ Մուշոյին էլ են տանում: Մտածեցի՝ դե ոնց տանում են, այդպես էլ հետ կբերեն: Ես մտածում էի՝ կգա, բայց բերեցին: Ժամեր, օրեր տևեց իրեն բերելը, հազար ու մի փոթորիկներ անցան մեր միջով, հազար ու մի վարկած, կասկած»,-ասաց Մարիամը:
Նրա խոսքով՝ չէին պատկերացնում անգամ, որ իրենց հետ հերոս է ապրում: «Թվում էր, թե սովորական մարդ է՝ բոլորիս պես՝ ասող, խոսող, երգող, պարող... բայց չէ, սովորական չէր: Ինչքան էլ ուժեղ թվանք կամ լինենք, մեկ է, ուժը սահմանային իրավիճակում է երևում. ամեն որդի չէ, որ կարող էր ժպիտը դեմքին զոհվել (մահվանից րոպեներ անց նկար կա, որտեղ նկատելի ժպիտ ունի Մուշոն՝ խաղաղ, բարի, խորը), ամեն մայր չէ, որ կարող է վեհորեն սգալ՝ չմեղադրել, չանիծել: Մայրն ասում էր՝ «Թող որ վերջինը լինի, իմով վերջանա... գոհ ենք Աստծուց, որ անբիծ վերադարձրել է... Լա՛վ ես արել, ճիշտ ես արել, ուրեմն՝ այսպես է պետք, ես քեզ չեմ մեղադրում»,- դիմում էր որդուն վերջին խոսքերով ու ասում, որ պիտի պատվով հաղթահարենք վիշտը»,-պատմեց Մարիամը:
15:55
14:49
14:23
13:48
13:24
13:07
14:03
13:55
13:45
13:38
13:28
10:44
10:10
09:35
09:02
21:19
21:02
20:35
20:03
23:22
| երկ | երք | չրք | հնգ | ուրբ | շբթ | կրկ | |
| 1 | |||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | |
| 30 | 31 | ||||||
09:36
09:19
09:02
09:44
09:18
09:02
09:39
09:18
09:02
09:55
09:42
09:18
09:02
09:34
09:18
09:02
09:38
09:19
09:02
09:52
09:36
09:19
09:02
09:36
09:15
09:02
09:36
09:19
09:13
09:01
09:47
09:35
09:17
09:02
09:33
09:16
09:02
09:48
09:34
09:16
09:02
09:49
09:36
09:15
09:55
09:42
09:33
09:19
09:02
09:44
