Դժվար բան է ասում Րաֆֆին՝ «ՕՐՕ»-ին առաջարկելով դառնալ մեկ ուժ, քանի որ այնտեղ պետք է լինի մեկ լիդեր. Ազատ Արշակյան

26.05.17 | 11:41

ՀՀ պաշտպանության նախկին նախարար Սեյրան Օհանյանի աջակից, ԽՍՀՄ օրոք քաղբանտարկյալ Ազատ Արշակյանը Tert.am-ի հետ զրույցում, անդրադառնալով Րաֆֆի Հովհաննիսյանի այն հայտարարությանը, որ «ժառանգությունը» գնալու է խոշորացման, և 1 ամսից մեր 1 կուսակցություն դառնալու առաջարկ է անելու «ՕՐՕ» դաշինքի գործընկերներին, ասաց, որ ինքն, օրինակ, պատկերացնում է, որ այնտեղ առաջին դեմքը պետք է լինի Սեյրան Օհանյանը. «Պետք է լինի առաջնորդ, որը պետք է բարձրացնի դրոշը, հայտարարի նպատակների ու ծրագրերի մասին, դրա շուրջ պետք է ձևավորվի դաշինք, համադաշնություն: Բայց լիդերը պետք է մեկը լինի, միանձնյա ղեկավարություն: Մեկը պետք է լինի պատասխանատու:

Ազատ Արշակյանի խոսքով՝ Հայաստանում քաղաքական ուժերը դիմազուրկ են որպես քաղաքական միավոր: Ներկայացնում ենք Ազատ Արշակյանի հետ հարցազրույցը:

- Պարո՛ն Արշակյան, որպես դաշինքում Սեյրան Օհանյանի թևը ներկայացնող և նրա աջակից՝ ինչպե՞ս եք վերաբերում պարոն Հովհաննիսյանի առաջարկին: Քննարկվե՞լ է այն արդյոք Ձեր թևի շրջանում, և այս առումով ի՞նչ տրամադրություններ կան:

- Դեռևս որևէ քննարկում չի եղել: Եվ Րաֆֆի Հովհաննիսյանն էլ իր հայտարարության մեջ ասում է, որ մտադիր է, բայց նաև նա ասում է, որ «Ժառանգությունը» պետք է անի համագումար, պետք է ընտրվի ղեկավար մարմին, պետք է ներկայացվի ծրագիր, գաղափարախոսություն, նպատակ: Բայց ես կարծում եմ, որ այդ բոլորի մեջ պետք է 1 կետ էլ լինի՝ դաշինք կազմել նույնանման, նույնածրագիր և նույն նպատակներն ունեցող կուսակցությունների հետ, քանի որ այդ մոբիլիզացիան հնարավոր է միայն նման՝ քույր կուսակցությունների հետ:

- Բայց չէ՞ որ քույր կուսակցություններ էիք, քանի որ ապրիլի 2-ից առաջ դաշինք էիք կազմել:

- Շատ հարցերում, այո, նմանություններ կային, բայց դա ընտրությունների առիթով էր. ԱԺ-ում պատգամավորներ ունենալու առիթով էր այդ միացումը: Եվ շատ հարցեր թողնված էին հետագային: Թեպետ հնարավոր էր, որ ԱԺ-ում հայտնվելու դեպքում դառնայինք ֆրակցիա՝ մեր տարբեր ուղղություններով: Այսինքն՝ ուզում եմ ասել, որ ՕՐՕ-ն այդքան կոշտ միացման դաշինք չէր, այն ավելի շատ նման էր կոնֆեդերացիայի: Իսկ եթե հիմա խոսքը նրա մասին է, ինչի մասին հարցնում եք՝ 1 կուսակցություն դառնալու, դա նշանակում է, որ մյուս կուսակցություններն առնվազն պետք է հրաժարվեն իրենց ինքնությունից, ինքնուրույնությունից և միավորվեն 1 կուսակցության մեջ: Դա բավական բարդ ու հետաքրքիր ծրագիր է, բայց ես, ինչպես միշտ, կարծում եմ, որ նման միասնություն, ինչպիսին կոմունիստական կուսակցությունում է եղել, նացիոնալ-սոցիալիստականում, դիկտատուրայի նման կուսակցություն շատ դժվար է հիմա Հայաստանում ստեղծել: Անգամ Հանրապետական կուսակցությունը ֆրակցիոնիստական է. այնտեղ կան ներքին խմորումներ: Այնպես որ, ես կառաջարկեի այլ բան՝ ձևակերպել մի քանի՝ համազգային նշանակություն ունեցող կետեր: Օրինակ՝ ինքնիշխանություն, սահմանադիր ժողով, ղարաբաղյան հարցի վերաբերյալ մոտեցում և այլն:

- Ձեր նշած հարցերի թվում չե՞ք կարծում, որ պետք է ներառվի ընդդիմության դեմքը փրկելու հարցը, ինչը, ըստ էության, բխում է Րաֆֆի Հովհաննիսյանի առաջարկից, քանի որ տպավորություն է, որ քաղաքական ուժերը, որոնք խորհրդարանում չեն, ինչպես հայտնի մուլտֆիլմում՝ ավելի շուտ մեռած են, քան ողջ: Իհարկե, նման ուժերից մեկի՝ «ժառանգության» փոխնախագահն ասել էր, որ իրենք քաղաքական արձակուրդի մեջ են:

-Մեր հայրենիքը միացել է մի ակումբի, և ստորագրել է փաստաթուղթ, որը իրավունք է տալիս այդ ակումբակիցներին՝ Բելառուսին, Ղազախստանին, Ղրղըզստանին իշխանափոխության դեպքում ռազմական ուժով Հայաստանում արգելել դա, ոչնչացնել քաղաքական ընդդիմությունը, որովհետև ՀԱՊԿ-ի հետ մեր ունեցած պայմանագիրը իրավունք է տալիս մասնակիցներին դաշնակից երկրում, ինչպես ասում են, միջամտել այնտեղի քաղաքական պրոցեսներին, այսինքն՝ իշխանափոխության փորձերին՝ վարդագույն, նարնջագույն, ծիրանագույն, ծիածանագույն: Նրանք պատրաստ են միջամտելու և մենք էլ նրանց այդ մանդատը տվել ենք: Այնպես որ՝ իշխանափոխության մասին մոռացեք: Մեր ակումբում իշխանափոխություն չի լինում: Ինչպես Բելառուսում, ՌԴ-ում, Ղազախստանում:

- Հանենք իշխանափոխության խնդիրը, բայց ի՞նչ կասեք ընդդիմության դեմքը փրկելու մասին:

-Ի՞նչ դեմքի մասին է խոսքն այս դեպքում: Մենք դիմազուրկ ենք որպես քաղաքական միավոր: Եվ Հայաստանի Հանրապետությունն առաջիկայում նույնիսկ այդ նախագահական ակումբում, որտեղ նախագահներ են, չասեմ դիկտատորներ, թեպետ իրականում դիկտատոր են, բայց այնտեղ նույնիսկ նախագահ չենք ունենալու. Հայաստանը ներկայացնողը իր կարգավիճակով ցածր է լինելու Նազարբաևից, Պուտինից, Լուկաշենկոյից:

- Պարո՛ն Արշակյան, Սեյրան Օհանյանը, ով ապրիլի 2-ի ընտրություններից հետո գնացել էր Մոսկվա, վերադարձել է: Տեղյա՞կ եք՝ ինչու էր գնացել:

-Երկու պատճառով. առաջինը անձնական, երկրորդը քաղաքական: Քաղաքական հավակնություն, իհարկե, ունի Սեյրան Օհանյանը, բայց դա ինչպես կդրսևորվի, երբ կդրսևորվի, կիմանանք առաջիկայում:

-Բայց գոնե Դուք այդ մասին տեղյակ չե՞ք:

-Ոչ, եթե տեղյակ լինեի, մեծամտորեն կասեի՝ ես այսօր հարցազրույց չեմ տալիս: Ես այս մասին ենթադրում եմ, որովհետև այս մասին Սեյրան Օհանյանը պաշտոնական հայտարարություն չի արել:

-Իսկ ինչպե՞ս և ինչո՞ւ զբաղվել քաղաքականությամբ, եթե 5 տարի Հայաստանում ընտրություններ չեն լինելու:

-Հինգ տարի չէ, հավերժական է դա, բայց ես կարծում եմ, որ ինչպես որևէ քաղաքական պրոցես փլուզվում է, ոչնչանում է, այնպես էլ սա կարող է ոչնչանալ: Եվ ասեմ՝ աչալուրջ ենք, հենց առիթը ներկայանա, մենք մեր ծրագրերն իրականացնելու ենք:

Եվ եթե Սեյրան Օհանյանը հավակնություն ունենա, պետք է պատրաստ լինենք՝ ֆորսմաժորային վիճակում Հայաստանը ոտնատակ չտալու համար:

-Վերադառնանք 1-ին հարցին. կա՞ պատրաստակամություն դառնալ մեկ կուսակցություն:

-Եթե բավարարվեն մեր քաղաքական լիդերների ամբիցիաները, որովհետև մեզանում քաղաքական գործիչներ կան, որոնք ամբիցիաներ ունեն: Արդյոք այդ բյուրոկրատական համակարգը. (Ժառանգության ներսում) կբավարարի՞ նրանց՝ իրենց ուզած կարգավիճակով, արդյոք կլինի՞ քաղաքական իդեոլոգիա, որը կբավարարի նրանց, այդ առասպելը կա՞, թե չէ, կա՞ն ծրագրեր, որ նրանց համար ընդունելի են:

-Այսինքն՝ կարելի է ասել, որ ՕՐՕ-ի այս թևը ցանկանում է առաջինը լինել «Ժառանգությունում» կամ այդ 1 կուսակցությունում:

-Ես, օրինակ, պատկերացնում եմ, որ առաջին դեմքը պետք է լինի Սեյրան Օհանյանը, նա պետք է լինի լիդերը, բայց նաև մենք տեսնենք, լսենք մյուսներին, արդյոք նրանք նույն կարծի՞քն ունեն: Չէ, որ տարբեր են մոտեցումները: Սա ահագին բարդ հարց է, որովհետև հո՞ «համանախագահություն» չի լինելու: Պետք է լինի առաջնորդ, որը պետք է բարձրացնի դրոշը, հայտարարի նպատակների ու ծրագրերի մասին, դրա շուրջ պետք է ձևավորվի դաշինք, համադաշնություն: Բայց լիդերը պետք է մեկը լինի, միանձնյա ղեկավարություն: Մեկը պետք է լինի պատասխանատու:Ուստի, հարց՝ այս 4-5 կուսակցությունները կհամաձայնե՞ն զոհաբերել իրենց լիդերին: Չգիտեմ: Դժվար գործ է սկսել պարոն Հովհաննիսյանը, դժվար բան է հայտարարել: