Ես հո լուսնի՞ց չեմ իջել. Էդուարդ Շարմազանով. 1in.am

27.07.17 | 10:05

«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ՀՀԿ խոսնակ, ԱԺփոխնախագահ էդուարդ Շարմազանովը:

-Պարոն Շարմազանով, կառավարությունը կրճատում է կրթությանը հատկացվող գումարները: Առաջիկա երեք տարիներին այն կնվազի՝ 2020-ին ՀՆԱ-ից հատկացվող մասնաբաժինը կկազմի 1.85 տոկոս: Որպես նաև կրթության ոլորտում դերակատարություն ունեցող՝ Դուք այստեղ խնդիր չեք տեսնո՞ւմ: Սերժ Սարգսյանը օրերս ասում էր, որ տարիներ շարունակ մեր գլխավոր շեշտադրումներից մեկը եղել է կրթության և գիտության զարգացումը: Այս ամենը պարզապես խոսքե՞ր էին:

-Հարցը շատ կարևոր է, քանի որ կրթության խնդիրները բոլորի ուշադրության կենտրոնում են, և՛ իշխանության, և՛ ընդդիմության, և՛ նախ և առաջ մեր հասարակության: Չեմ կարծում՝ ձեր հարցապնդման մեջ տեղ գտած կարծիքը վերջնական ճշմարտություն է, որովհետև մեկ բան հստակ է՝ կրթությունը և կրթության արդիականացումը, զարգացումը, մրցունակությունը, համապատասխանեցումը միջազգային չափանիշներին և նրա մրցունակ լինելը համաշխարհային շուկայում մեր կառավարության, մեր իշխանության ծրագրի առանցքային շեշտադրումներից մեկն է: Խնդիրն այլ բանի մեջ է. մենք ունենք գումարների արդյունավետ ծախսման և արդյունավետ կառավարման խնդիր և, բնականաբար, պետք է գնանք արդյունավետ կրթության ճանապարհով: Տարեցտարի կարող է կրճատվեն դասախոսների, ուսանողների քանակը, դպրոցների, աշակերտների քանակը կարող է կրճատվել, վերջին տարիներին գնում է նվազման միտում: Խոսքը չի գնում կրթության գումարները կտրելուն: Եթե ուշադիր նայեք ուսանողների և աշակերտների քանակությանը, համոզված եմ, որ այդ գումարները չեն կրճատվում: Երկրորդ՝ խնդիրը դրա մեջ չէ: Բոլոր ոլորտներում մենք ունենք ֆինանսների ավելի արդյունավետ կառավարման խնդիր, այդ թվում՝ կրթության ոլորտում: Եվ այն մտահոգությունները, որ իշխանությունները կրթության գումարները կտրում են և կրթությանն ուշադրություն չեն դարձնում, իրականության հետ կապ չունի: Համոզված եմ, որ եթե դուք դիմեք համապատասխան մարմիններին, որոնք ուղղակի զբաղվում են այդ հարցերով, նրանք ավելի հանրամատչելի տեղեկատվություն կտրամադրեն:

-Կրթության փորձագետները նշում են, որ եթե չկա գումար, չկան նաև որակյալ մասնագետներ և կրթված սերունդ: Ստացվում է՝ իշխանությանը պետք չե՞ն կրթված քաղաքացիներ:

-Նման դատողությունները պարզունակ են և իրականության հետ որևէ կապ չունեն: Կրթության բարեփոխումը, կրթության որակի բարձրացումը մեզ համար առանցքային խնդիրներից մեկն է և պետք է լինի, այլ ճանապարհ չկա: Հայաստանի ուժն իր մարդկային ռեսուրսի մեջ է և կիրթ մարդկային ռեսուրսի մեջ է: Եվ եթե մենք ուզում ենք մրցունակ լինել, մենք պետք է ունենանք կիրթ հասարակություն և կիրթ մարդկային ռեսուրսներ: Միևնույն ժամանակ մենք պետք է կարողանանք համահունչ քայլել 21-րդ դարի կրթության հետ: Այսօր մեր երկրում կա բարձր տեխնոլոգիաների մի քանի հազար աշխատատեղի պակաս: Ես իմ ուսանողներին ասում եմ՝ պետք է կարողանաս նաև ճիշտ ընտրություն կատարել: Կրթության մեջ էլ պետք է լինի մրցակցություն: Սա պլանային տնտեսություն չէ, Խորհրդային Միությունը չէ, որ ավարտես, պետք է գնաս աշխատես, արդյո՞ք ունենք այդքան իրավաբանների, միջազգայնագետների և տնտեսագետների կարիք: Բազում մասնավոր բուհեր ունենք և մի քանի անգամ ավելի շատ պետական բուհեր ունենք: Այստեղ խնդիր կա. մենք ունենք որակյալ կրթություն տալու խնդիր: Եվ ես սա ասում եմ որպես պետհամալսարանի դասախոս: Իհարկե, մենք պետք է կրթության խնդիրներն ուշադրության կենտրոնում պահենք, բայց մտահոգությունները, թե իշխանությունը կտրում է կրթության գումարները և կրթված մարդիկ մեզ պետք չեն, տեղին չեն: Ընդհակառակը, մեզ կիրթ մարդիկ են պետք և կիրթ մարդիկ գնալով ավելի շատանում են: Նայեք մեր նոր սերնդին, ունենք փայլուն երիտասարդություն, փայլուն երեխեք, փայլուն կրթական որակ և հնարավորություններ, որոնցից մի քանիսը հնարավորություն ունեն սովորելու այլ միջազգային բուհերում:

-Պաշտոնյաների երեխաները կրթություն ապահովում են դրսում: Չի ստացվում՝ անտարբերության է մատնվում կրթության ոլորտը:

-Ես «Լույս» հիմնադրամից գիտեմ՝ բազում երեխաներ միջին և սովորական ընտանիքներից: Երբ ասում եմ միջին և սովորական, հանկարծ չմտածեք՝ ես ռանգավորում եմ, զուտ եկամտի հետ կապված եմ ասում, այլապես ինձ համար բոլոր քաղաքացիները հավասար են: Կրթության խնդիրները պետք է լինեն բոլոր իշխանությունների ուշադրության կենտրոնում և կան, և սա փաստ է: Իհարկե կան այդ ոլորտում խնդիրներ, և ես ամբիոնից էլ եմ ասել, որ եթե մենք ուզում ենք ունենալ ավելի ուժեղ ազգային ժողովրդավարական հասարակություն, մենք պետք է իմանանք՝ ով ենք մենք, ինչ ենք ուզում, ուր ենք գնում: Այնքան ուշադրություն, որ դարձվել է կրթությանն այս տարիների ընթացքում, էլի քիչ է, քանի որ այսօր կիրթ քաղաքացին, կիրթ պաշտոնյան և կիրթ լրագրողն անհրաժեշտություն են:

Շարունակությունը՝ այստեղ: