Ռուս-ադրբեջանական «հանուն Հայաստանի» բարեկամության նոր սպառնալիքը

11.03.17 | 23:12

Հայաստանի նախընտրական թոհուբոհում անցնող շաբաթ համեմատաբար քիչ ուշադրության արժանացան Ռուսաստանի պաշտոնական պրոպագանդայի «հենասյուներ» հանդիսացող Դմիտրի Կիսելյովի և Վլադիմիր Սոլովյովի հայաստանյան «վոյաժն» ու ասուլիսը, դրանում արվող հայտարարություններով, որոնցով նրանք հերթական անգամ փորձում էին հայ հասարակությանը համոզել, որ Ադրբեջանի հետ Ռուսաստանի սերտ բարեկամությունն ու դաշնակցությունը հանուն Հայաստանի է: Նրանք համոզում էին, որ հանուն Հայաստանի է նաև Ադրբեջանին ռուսական զենքի վաճառքը: Թե ինչքանով է դա «հանուն» Հայաստանի, Հայաստանի հասարակությունը դժբախտաբար իր մաշկի վրա զգաց ապրիլի պատերազմին, կորցնելով իր հարյուրից ավելի զավակների կյանքը և այդ թանկ գնով կասեցնելով Ռուսաստանի և Ադրբեջանի «հանուն Հայաստանի» դաշնակցության և բարեկամության արդյունքը՝ Արցախի դեմ Բաքվի գրոհը: Եվ եթե այդ ամենից մոտ մեկ տարի անց Ռուսաստանի պաշտոնական պրոպագանդան սկսել է վերստին ակտիվորեն քարոզել ռուս-ադրբեջանական այդ բարեկամությունը և ընդհանրապես վերականգնել Հայաստանում ռուսական պրոպագանդայի նախաապրիլյան «լավագույն ավանդույթները», որ ապրիլից հետո ստիպված էին որոշակիորեն դադարեցնել, ապա այդ ամենը պետք է Հայաստանի հասարակությանը բերի զգոնության, հերթական անգամ այդ ամենի հետևանքը մաշկի վրա չզգալու համար:

Ապրիլյան պատերազմից հետո հայ-ռուսական հարաբերությունը, մասնավորապես դրա ռուսաստանյան քաղաքականության բաղադրիչը հայտնվեց փակուղում, «մերկացավ»: Դրա ընթացքում պարզ դարձավ, որ Հայաստանի հանդեպ քաղաքականությունը Ռուսաստանին մտցրել է փակուղի, իսկ Հայաստանին դրել մեծ վտանգների առաջ: Հայաստանի շահերի հաշվին տարածաշրջանային սեփական շահը հետապնդելու քաղաքականությունը Մոսկվայի համար կարող է ավարտվել պարզապես Հայաստանի կորստով: Ապրիլի պատերազմում բոլորը գիտակցեցին այդ խորը վտանգը, թեև մինչ այդ բոլորը հեգնում կամ քննադատում էին այն քիչ թվով մարդկանց, որոնք նախազգուշացնում էին աղետալի վտանգի մասին: Բայց այդ ապրիլն անցնում է և առաջանում է որոշակի դիլեմա՝ թուլանո՞ւմ է ապրիլի ազդեցությունը, թե՞ արվում են անհրաժեշտ եզրահանգումներ նաև հայ-ռուսական հարաբերության խորքային վերափոխման մասով: Ապրիլի պատերազմից հետո Ռուսաստանը ստիպված էր Հայաստանի հանրային կարծիքի ճնշման տակ նկատելիորեն փոխել իր մարտավարությունը, բայց Ռուսաստանի ռազմավարությունը՝ Հայաստանի և հայերի շահի ու անվտանգության հաշվին հասնել Կովկասում և լայն տարածաշրջանում սեփական դիրքի պահպանմանը, համենայնդեպս, առայժմ չի դրսևորել փոխվելու միտում: Դա իհարկե էապես կախված է նաև թե՛ Հայաստանի հասարակության, թե՛ նաև Հայաստանի իշխանության պահվածքից: Միևնույն ժամանակ, նույն ապրիլի իրադարձությունները ցույց տվեցին, որ եթե անգամ Հայաստանի իշխանությունը չի դիմադրում ռուսական քաղաքականությանը, միևնույն է, Հայաստանի հանրության առաջ Ռուսաստանը չի ազատվում դրա աղետալի հետևանքի համար պատասխանատվությունից:

Շարունակությունը` այստեղ