Օսկանյանի երեսը պադոշ է

27.07.16 | 18:33

Յուրաքանչյուր հնչեղ իրադարձության սկզբում քաղաքական գործիչները որոշակիորեն ակտիվության նախանշաններ են փորձում ցույց տալ, բայց կարճ ժամանակ անց այդ ամենը նմանվում է իսկական զավեշտի:

Այս օրերին հետևում էի Վարդան Օսկանյանի ակտիվությանը: Իհարկե սա անում էի, ոչ թե նրա համար, որ Օսկանյանը ինչ որ առանցքային կերպար էր այս իրադարձություններում, այլ պարզապես հետաքրքիր էր հետևել, թե քաղաքական պոռնիկների ցինիզմը մինչև ու՞ր կարող է հասնել: Շատ ժամանակ քաղաքական գործիչները մտածում են, թե կուսակցություն բացելը «Դոսիա» լվացքի միջոց է, որը մաքրելու է քաղաքական անբարո անցյալը, բայց իրականում ամեն ինչ առավել քան ակնհայտ է:
Քաղաքացիները հենց առաջին օրերին Օսկանյանին հասկացրեցին, որ իրեն բավականին «լավ հիշում են»: Ու այս ամենից հետո նախկին իշխանավորը կուսակցիներին կոչ էր արել միանալ ցուցարարներին: Դե սա էլ խոսում է պադոշության մակարդակի մասին:

Եվ ամեն դեպքում, ինչու՞ է բազմաթիվ հայհոյանքներից հետո Օսկանյանը փորձում իրեն իրադարձությունների կենտրոն նետել և իր կուսակիցներին հորդորել մասնակցել այդ ամենին: Սա մոտավորապես նշանակում էր՝ «հարգելի կուսակից ընկերներ, չպետք է վհատվել քֆուրներից, քֆուրը քաղաքական կատեգորիա չէ»: Հետաքրքիր է թե Օսկանյանն ինչպես է մտածում: Արդյոք կարծում է, որ այդ ցույցերի մասնակիցները ցանկություն ունեն տեսնել իր ոչ այնքան գեղեցիկ հայացքը:
Այո պարոնայք, ֆիքսենք, որ պադոշությունը քաղաքական կատեգորիա է դառնում:

Անահիտ Ամատունի