Պարտված մարզիկից հրաժարվողը պարտված զինվորից էլ կհրաժարվի

12.05.16 | 13:41

Մոսկվայում կայացած ընդհանուր մենամարտերի մրցարշարում հայազգի Ալբերտ Ղազարյանը առավելության հասավ ադրբեջանը ներկայացնող մարզիկի նկատմամբ: Սպորտը մնում է սպորտ, սպորտում երկու հաղթող չի լինում: Ինչևէ ադրբեջանցի մարզիկի պարտությունը շատ ցավալի ընդունվեց ադրբեջանցիների կողմից անգամ խոսակցություններ կան, որ այդ մարզիկին չեն թողնում վերադառնալ ադրբեջան: Սա տիպիկ ալիևյան մոտեցում է: Ինչպես Հայաստանում Գագիկ Ծառուկյանն է լծվել սպորտի զարգացման գործին և սեփական միջոցների հաշվին աջակցում է մեր սպորտսմեններին, այնպես էլ ադրբեջանում Իլհամ Ալիևն է այդ գործառույթը իր վրա վերցրել: Համեմատենք վերջին դեպքը և հակադրենք իրար:
Գագիկ Ծառուկյանը ավտոմեքենա է նվիրում մեր սպորտսմենին, խրախուսում է մարզիչին դրամական պարգևով, իսկ ադրբեջանում իրենց սպորտսմենի անունը չեն ուզում լսել պարտվելուց հետո: Իսկ ինչ կլիներ, եթե հակառակը լիներ.
Ադրբեջանական քարոզչամեքենան մի քանի ամիս շարունակ կհերոսացներ իրենց մարզիկին, ով կհաղթեր հայի, հնարավոր է հերոսի կոչում էլ տային` ապրիլյան ձախողումների ֆոնը մի փոքր գունագեղելու համար, իսկ Հայաստանում մեր սպորտսմենին կընդունեին և փնովելու փոխարեն կոգևորեին, կոգեշնչեին, որպեսզի մյուս անգամ էլ ավելի նվիրումով և պատասխանատվությամբ հանդես գար մենամարտում:
Այն որ ապրիլյան մարտերում ադրբեջանական բանակը մեծ կորուստներ է տվել, դրանում կասկած չկա անգամ, սակայն ադրբեջանցի մարզիկի նկատմամբ նման վերաբերմունքը ստիպում է մտածել, որ այդ կորուստների որոշ մասը հենց ադրբեջանի վերնախավի զայրույթի, հիասթափության զոհ են դարձել: Պատկերացնում ե՞ք գավաթի համար մենամարտը պարտված սպորտսմենին չընդունողը, այդ սպորտսմենին դավաճանի պիտակ կպցնողը, հողերի համար պայքարող, պարտված զինվորին ինչ կանի:
Եթե նույն տրամաբանությամբ շարունակի ադրբեջանը, ապա մոտ ժամանակներս ոչ զինվոր կունենա, ոչ էլ սպորտսմեն, որովհետև ադրբեջանցին իր այս որակներով երբեք չի կարող հաղթել հային:

Աշոտ Եսայան