Պապի այցը՝ ավանս, ոչ թե պարգև

25.06.16 | 10:44

Հայաստան է ժամանել Հռոմի Ֆրանցիսկոս Առաջին Պապը: Այցի նշանակությունը կարիք չունի ավելորդ մեկնաբանությունների: Նրանք, ովքեր պատկերացնում են, թե ով է Հռոմի Պապը, ինչ նշանակության, մասշտաբի կարգավիճակ է դա համաշխարհային պատմության համար՝ թե՛ կրոնական, թե՛ քաղաքական, թե՛ քաղաքակրթական իմաստով, ավելորդ մեկնաբանությունների կարիք իսկապես չունեն, իսկ ովքեր չունեն պատկերացում, հազիվ թե մի քանի ավելորդ նախադասությունն ինչ-որ բան ասի նրանց:

Սա ահռելի մեծ նշանակություն է Հայաստանի համար, սա նաև միջազգային նշանակության իրադարձություն է, ինչպիսին հանդիսանում են Պապի բոլոր այցերը: Մյուս կողմից՝ ակնհայտ է, որ Ֆրանցիսկոս Առաջինի պարագայում Հայաստանն ու հայ ժողովուրդը ուշադրության կենտրոնում են վաղուց, առնվազն 2015 թվականի ապրիլի 24-ից, երբ Պապը Վատիկանի Սուրբ Պետրոսի տաճարում մատուցեց պատմական պատարագը:

Այսինքն՝ այստեղ գործ ունենք ոչ թե իրավիճակային ուշադրության, այլ բավական տևական շարունակություն ունեցող մի յուրօրինակ հետագծի հետ, որն անկասկած իրենից ներկայացնում է բավականին ծանրակշիռ մի պատմա-քաղաքական գործընթաց: Վերջին հաշվով, Հայաստան է գալիս քրիստոնեական աշխարհի ուղենիշ հանդիսացող մարդը, իսկ քրիստոնեական աշխարհը ներկայումս կրոնական տարածություն չէ: Այն ներկայումս համամարդկային արժեհամակարգի առանցք է, որի շուրջ այսօր հաջողությամբ համախմբվել են նաև ոչ քրիստոնեական մի շարք երկրներ ու հասարակություններ, որոնք, սակայն, այդ տարբերակով ոչ թե կորցրել են իրենց կրոնա-քաղաքական նույնականացումը, այլ պարզապես հարստացել են որպես հասարակություն նոր գործիքներով:

Եվ այս իմաստով, պատկերացնելի է, թե որքան ավելի խորքային հեռանկարներ կան Հայաստանի՝ առաջին քրիստոնյա պետության համար:

Մեզ Հայաստանի քաղաքցիներիս ուսերին է մնում Պապի այցը կարողանալ լիարժեքորեն ծառայեցնել Հայաստանի քաղաքակրթական հարստացմանն ու հասարակական և պետական որակական առաջընթացին, արժեհամակարգային արդիականացմանը: Սա նշանակում է, որ ոչինչ չի լինում ինքնըստինքյան, և ըստ այդմ՝ արժանանալով Պապի այցին, նաև պետք է արժանանալ այդ այցի խորքային արդյունքների: Դա նշանակում է դիտարկել այդ այցերը որպես ավանս, ոչ թե պարգև: Որպես ավանս այն ահռելի հասարակական ու պետական, նաև համահայկական աշխատանքի, որ պահանջվում է արդեն քառորդ դար, բայց որը իրականացվում է լոկ հատվածաբար, լոկ առանձին դեպքերում՝ չդառնալով պետական ընթացք, չդառնալով պետական նկարագիր, համազգային նկարագիր:

Ֆրանցիսկոս Առաջին Պապի այցը այս առումով լինելով չափազանց կարևոր նշանակության, ըստ էության նաև մեզ հերթական անգամ հիշեցնում է այն պատմական խնդիրն ու առաքելությունը, որ մենք արդեն քառորդ դար թողնում ենք կիսատ, որ մենք արդեն քառորդ դար քնեցնում ենք մեր եզակի հաջողությունների դափնիների վրա:

Ի՞նչ է մնալու Պապի այցից հետո Հայաստանում կամ ի՞նչ ուղերձ է Պապը տանելու Հայաստանից իր հետ: Սա հարցերի հարցն է այսօր:

1in.am