Photo. Վետերանները՝ Հայրենական մեծ պատերազմի մասին

09.05.17 | 17:39

Այսօր Հաղթանակի զբոսայգում կենդանի մնացած վետերաններին ծաղիկներ էին բաժանում և շնորհակալություն հայտում իրենց կատարած հերոսության համար:

Հայաստանը մայիսի 9-ին տոնում է Երկրորդ համաշխարհային, ավելի ուշ՝ Հայրենական մեծ պատերազմներում Նացիստական Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի 72-ամյակը:

Հաղթանակի զբոսայգում զոհվածների հիշատակին հարգանքի տուրք մատուցելու էին եկել պատերազմն անցած և ողջ մնացած այն սակավաթիվ վետերանները, որոնց կուրծքն ամբողջովին ծածկված էր շքանշաններով:

Եղիազարյան Ռաֆիկ անունով 92-ամյա վետերանը Aysor.am-ի թղթակցին պատմեց, որ մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին՝ սկզբից մինչև վերջ:

«Երբ սկսվեց պատերազմը, 17 տարեկան էի: 812 օր եղել եմ ռազմաճակատում՝ անցելով 2000 կմ մարտերով: Մասնակցել եմ Կուրսկի ճակատամարտին՝ գեներալ-գնդապետ Բատովի ենթակայության տակ՝ 15-րդ հրաձգային դիվիզիայում: Հասել եմ մինչև Լեհաստանի Շտետին քաղաք, որտեղ վիրավորվել եմ՝ կորցնելով ձեռքս, և ստանալով մոտ 100 վերք», - նշեց 92-ամյա վետերանը:

Նրա խոսքով՝ պատերազմը կարողացել են հաղթել միասնական կամք դրսևորելու արդյունքում:

Մեկ այլ վետերանի՝ Առաքելյան Նորայրի թոռը մեզ պատմեց, որ իր պապը կռվել է մարշալ Բաղրամյանի հրամանատարությամբ, եղել է տանկիստ:

Պապս 97 տարեկան է արդեն, մեծ դժվարությամբ է լսում, պատահում է, որ խառնում է իրադարձությունների հաջորդականությունը: Կռվել է նաև մինչև Հայրենական մեծ պատերազմ, իսկ պատերազմը սկսվելուն պես, եղել է 19 տարեկան, առաջին ռումբը ընկել է հենց իրենց զորամասի վրա՝ Բրեստում: Հասել է մինչև Քյոնինսբերգ: Ստացել է բազմաթիվ հրազենային վիրավորումներ», - պատմեց վետերանի թոռը:

Մինչ թոռնիկը պատմությունն էր ներկայացնում, վետերան Նորայր պապիկն ընթացքում ժպտում էր և հնչեցնում մարշալ Բաղրամյանի անունը:

Հաղթանակի զբոսայգի էին եկել նաև տասնյակ վետերանների հարազատներ՝ չնայած այն բանի, որ իրենց հերոսներն արդեն կենդանի չեն: Մարջանյան Արթուրի թոռնուհին պատմեց, որ իր պապը կռվել է Առաջին ուկրաինական ֆրոնտում, ստացել է երկու հրաձգային վիրավորում՝ երկու անգամ արժանանալով Կարմիր աստղի շքանշանի:

Հարցին՝ ի՞նչ էր պատմում իրենց պապը պատերազմից, նրանք հիշեցին, որ վերջինս շատ էր հիշում իր ենթակա մայոր Գայդաբուր անունով մեկին, ով փրկել է իրենց պապի կյանքը՝ մոտ 30 կմ տանելով մեջքի վրա: