Անդրիասի պետք էր տանել Թալիշ և այնտեղ թողնել

28.05.16 | 16:27

Քաղաքագետ, «Նոր Հայաստանի» քաղխորհրդի անդամ Անդրիաս Ղուկասյանն ու էլի մի քանի հոգի Արցախ են գնացել: Հանդիպել են ՊԲ փոխնախարար, գեներալ-մայոր Օհանյանի, ԼՂՀ արտաքին գործերի փոխնախարար Արմինե Ալեքսանյանի հետ, ուրիշ մարդկանց էլ են տեսել, իսկ հետո ցանկություն են հայտնել մեկնել Թալիշ: Բայց նրանց մերժել են: Եվ հիմա Անդրիասը աջուձախ հայտարարում է, թե դա եղել է քաղաքական որոշում: «Ի հայտ է եկել, որ սա քաղաքական որոշում է, և արգելքը գիտակցաբար է դրվել, որպեսզի սահմանափակվի մեր մուտքն այդ շրջան, և հնարավորություն չտրվի տեղում ծանոթանալ իրավիճակին»,- ասում է Անդրիաս Ղուկասյանը, սակայն չի ասում, թե ինչո՞ւ: Այսինքն, անհասկանալի է մնում, թե այդ արգելքի ի՞նչն է քաղաքական: Անդրիասը լրտե՞ս է, ադրբեջանցի՞ է, դիվերսա՞նտ է, այդ ի՞նչ է նա պատրաստվում անել Թալիշում, որ նրան արգելում են:

Ու հենց այս հարցի վրա Ղուկասյանի լեզուն կապ է ընկնում, որովհետև նա հրաշալի գիտի՝ ներկա պահին Մատաղիս և Թալիշ բնակավայրերում անվտանգ չէ, տարածքները գտնվում են հակառակորդի նշանակետի ներքո, այնտեղ գրեթե հատուկ ռեժիմ է գործում ու ոչ մեկն այս պահին ցանկություն չունի ավելի կարևոր գործերը մի կողմ թողած՝ զբաղվել Երևանից եկած քաղաքագետի քմահաճույքների բավարարմամբ:

Մյուս կողմից էլ՝ շատ տեղին կլինի նրան հարցնել. ապրիլի 2-ին ինչո՞ւ չեկար տեղում իրավիճակին ծանոթանալու: 12-ին էլ չեկար, 22-ին էլ չեկան: Եվ ամբողջ մայիսն անցավ՝ դու չեկար: Հիմա եկել ես, որ ի՞նչ անես:

Դե, իսկ ամենաճիշտը կլիներ Անդրիասին Թալիշ տանել և գիշերն այնտեղ թողնել: Եթե թշնամու կրակից նա ողջ մնար, անպայման կդաստիարակվեր, կհասկանար, թե ինչ ասել է բանակ, պատերազմ, ռազմաճակատ, որոնց խորթ են պոպուլիզնը, լկտիությունը, նրա տիպի ընդդիմադիրները: Իսկ հասկանալուց հետո էլ, հավանաբար, իր անիմաստ կյանքը կվերանայեր ու մի փոքր իմաստ կհաղորդեր:

Նյութի աղբյուրը՝ Shame.am