Գալու է նաև «Նիկոլի տուն գնալու և ժողովրդին հաշվետու լինելու ժամանակը»

31.07.18 | 22:55

Մինչև հիմա էլ երկրի հասարակական քաղաքական շրջանակները փորձում են հասկանալ, թե, իվերջո, ի՞նչ նպատակ են հետապնդում ապրիլ-մայիսյան իրադարձությունների արդյունքում իշխանության եկած ուժերը, որ այսպես ջանադրորեն երկիրը վեր են ածում «դատարանի դահլիճի»: Եվ դա բնական անհանգստություն է, քանի որ երկրի քաղաքական և փորձագիտական շրջանակները լավ են հասկանում, որ չի կարելի թույլ տալ, որպեսզի լայնածավալ պատերազմից ընդամենը մեկ քայլ հեռավորության վրա գտնվող երկրում, կոռուպցիայի դեմ անհաշտ պայքար մղելու, օրենքների երկիր կառուցելու և այլ այսպիսի բարձրակոչ հայտարարություններով և նրանց հաջորդող գործողություններով, հատվի այն սահմանը, որից այն կողմ պետության ներքաղաքական կյանքում իրականացվող բոլոր ձեռնարկներն ու նախաձեռնությունները կսկսեն ղեկավարվել վրեժի և քաղաքական ռևանշիզմի տրամաբանությամբ:

Իսկ այն, որ ցանկացած վրեժխնդրության, կամ քաղաքական ռևանշիզմի ակտ, եթե անգամ այն իրականացվում է պետության կողմից, միևնույն է, անխուսափելիորեն ծնելու է հակազդեցություն, ինչն էլ, իվերջո հանգեցնելու է ներհասարակական առճակատման, բոլորը գիտեն: Իսկ այդպիսի իրավիճակը երկրի առջև ծառացած ներկայիս ռազմաքաղաքական և սոցիալ տնտեսական մարտահրավերների պայմաններում, առաջին բանն է, որը հակացուցված է Հայաստանի Հանրապետության համար:

Անշուշտ, վերևում, շեշտված հանգամանքը մեզ ամենևին էլ չի կանգնեցրել երկրում համընդհանուր ֆինանսատնտեսական համաներում անցկացնելու պարտադրանքի առջև: Ճիշտ հակառակը, երկրին և պետությանը պետք է վերադարձվեն այն ամենը, ինչª երեկ և այսօր գողացվել են նրանից: Բայց դա պետք է արվի սկզբունքներով, այն պետք է համընդհանուր բնույթ ունենա: Այստեղ պետք է բացառվեն ընտրովիությունը, քաղաքական հաշվեհարդարի և քաղաքական ռևանշիզմի տարրերը:

Այս առումով, ինչպես անձը, որի նկատմամբ իրականացվում է դատաքննչական գործողությունը, այնպես էլ ողջ հասարակությունը պետք է տեսնեն, զգան ու հասկանան, որ ընթացող գործընթացում պետության նպատակը ոչ թե ինչ որ մեկին պատժելը, այլ պետության այն իրավունքների վերականգնումն է, որոնք ժամանակին այս կամ այն հանգամանքներում ոտնահարվել են այս կամ այն անհատի կամ խմբի կողմից:

Եվս մեկ հանգամանք, որին չենք կարող չանրադառնալ: Հարցն այն է, որ այսօր բոլորն են խոսում վաղվա, և որն ամենակարևորն է, այնպիսի Հայաստան կառուցելու մասին, որտեղ չի լինելու կոռուպցիա ու կաշառք, չի լինելու թալան ու զոռբայություն: Այս իմաստով մենք, իրոք հավատում ենք մարդկանց ցանկությունների անկեղծությանը: Հավատում ենք, որովհետև տեսնում ենք, թե ինչպիսի ոգևորությամբ են նրանք արձագանքում ԱԱԾ-ի, ոստիկանության և մյուս ուժայինների պատժիչ գործողություններին: Հավատում ենք, բայց չենք կիսում նրանց ոգևորությունը: Չենք կիսում, որովհետև համոզված ենք, որ մեր երազանքների Հայաստանը հնարավոր չէ կառուցել միայն ԱԱԾ-ի, ոստիկանության և մյուս ուժային կառույցների հատուկ ջոկատայինների ինքնաձիգով: Մեր երազանքների Հայաստանը, ինչպես մեզ է թվում, դա աշխատանք ունեցող և աշխատող Հայաստանը կարող է լինել:

Որպես վերջաբան կուզեինք մեր ընթերցողին մի բան պատմել: Ապրիլ-մայիսյան իշխանափոխության օրերին հավատում էինք, որ իշխանափոխության հաջորդ օրն իսկ Փաշինյանը կդիմի ժողովրդին ու կասի.

-Ժողովուրդ վաղը ժամը 8-ին գնում ենք Լևոն Տեր-Պետրոսյանի իշխանության օրոք թալանված և քանդված մեր գործարանները վերակառուցելու, գնում ենք Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի կառավարման տարիներին անգործության մատնված, և հետագայում կասկածելի գործարքներով և գներով սրան-նրան վաճառված մեր գիտաարտադրական հզորությունները հետ բերելու և աշխատացնելու, այլ խոսքով՝ գնում ենք արտադրաարդյունաբերական և գիտաարտադրական Հայաստանը վերակառուցելու: Հավատում էինք, բայց այդպես չստացվեց: Չնայած այն բանի, որ այսօրվա Հայաստանն ընթանում է բոլորովին այլ ուղղությամբ, միևնույն է, մենք շարունակում ենք չհուսահատվել և շարունակում ենք հուսալ, որ Փաշինյանը դեռևս կկարողանա ճիշտ օգտագործել, երկիրը վերականգնելու և վերակառուցելու համար իրեն տրված ժամանակը, որովհետև ինչպես հասարակությունն է հասկանում, այնպես էլ Փաշինյանը պետք է լավ գիտակցի, որ երբևէ գալու է նաև իր «տուն գնալու ժամանակը»: Իսկ այդ ժամանակը նաև «ժողովրդին հաշվետվություն ներկայացնելու և նրա գնահատականը ստանալու ժամանական է լինելու»:

Սարգսյան Գալուստ

hraparak.am