Հայաստանի տնտեսության վնասատուները

02.08.16 | 17:52

Արմավիրի մարզի գյուղացիներն այսօր հերթական անգամ փակել էին ճանապարհները և բարձրացրել բերքի իրացման խնդիրը: Ավելի ուշ մթերող ձեռնարկությունը խոստացել է մթերել բերքը, և ճանապարհը բացվել է:

Այս իրողությունը Հայաստանում դարձել է սովորական երևույթ, որը ուղեկցում է գյուղատնտեսական սեզոնները: Այսօր, մինչ գյուղացիները փակում էին ճանապարհը, վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը կառավարությունում պետական պաշտոնյաների, նախարարների, գերատեսչությունների պետերի հետ քննարկել է տնտեսական զարգացման խնդիրները, բիզնես-միջավայրի գրավչության հարցերը:

Արմավիրում և կառավարությունում տեղի ունեցածի այդ կոնտրաստը լավագույնս բնորոշում է, թե իրականում ինչ մակարդակում է Հայաստանի տնտեսությունը, որում, ըստ Հովիկ Աբրահամյանի, դրական միտումներ են նկատվում: Մի տնտեսություն, որտեղ գյուղացիները պետք է ճանապարհը փակեն, որպեսզի բերքը մթերվի:

Բնականոն գործընթացի տրամաբանությունը հուշում է, որ մթերող ընկերության և գյուղացու միջև հարցերը պետք է կարգավորվեն առաջարկ-պահանջարկի տրամաբանությամբ: Այսինքն՝ որևէ մեկը չպետք է ստիպի կամ համոզի մթերողին, որ նա բերք գնի: Բերք գնելը նրա գործն է, նրա բիզնեսը: Եթե նա չի գնում, ուրեմն դա համարում է ոչ շահավետ: Եվ եթե որևէ կերպ ստիպված է լինում գնել, ուրեմն տեղի է ունենում տնտեսական բնականոն ցիկլի խախտում:

Մյուս կողմից՝ գյուղացու գործը բերք աճեցնելն ու մթերելն է: Եվ եթե նա չի կարողանում մթերել, կրկին տեղի է ունենում բնականոն ցիկլի խախտում: Պետության, կառավարության գործը այդ բնականոն ցիկլը այնպես վերահսկելն է, որ թե՛ գյուղացին կարողանա աճեցնել ու իրացնել, թե՛ մթերողը միշտ ունենա բերքի պահանջարկ: Սակայն այդ ամենի փոխարեն՝ բերքի իրացման սեզոնին առաջանում են ճգնաժամեր՝ արտահայտելով Հայաստանի տնտեսության իրական վիճակը: Իսկ գյուղատնտեսությունը Հայաստանի համար հատկանշական տնտեսական ոլորտ է, քանի որ Հայաստանն ագրարային պոտենցիալ ունեցող երկիր է: Եվ եթե այդ ոլորտում մենք տեսնում ենք այդօրինակ վիճակ, ապա դա իսկապես Հայաստանում վարվող տնտեսական քաղաքականության ցուցիչ է. փոխարենը՝ թե՛ գյուղացիները, թե՛ քաղաքաբնակները պարբերաբար լսում են Հայաստանի բարձրաստիճան պաշտոնյաների, կառավարության հեքիաթները կոռուպցիայի դեմ պայքարի, ներդրումային միջավայրի գրավչության բարձրացման և այլնի մասին:

Հայաստանում տնտեսական քաղաքականությունը փոխարինվել է ճարտասանություններով: Հայաստանում ոչ թե ներդրումային, այլ ճամարտակության գրավչության քաղաքականություն է վարվում պետական բարձրաստիճան՝ գործնականում բոլոր պաշտոնյաների մակարդակում: Իսկ այդ ընթացքում Հայաստանի շուրջ տեղի են ունենում տնտեսական խոշոր զարգացումներ և նախագծերի քննարկումներ, այդ թվում՝ Իրան-Ադրբեջան-Ռուսաստան ֆորմատում: Եվ դա այն դեպքում, երբ նույն ակտիվությունը պետք է նկատվեր նաև Իրան-Հայաստան-Վրաստան ֆորմատում:

Սակայն Հայաստանի իշխանությունը ունի միայն ելույթների կամք կամ կարողություն, ոչ ավելի: Տնտեսական թե ներքին, թե արտաքին նշանակության մտքերը, գաղափարները, նախաձեռնությունները Հայաստանի համար չեն:

Իսկ Սերժ Սարգսյանը հայտարարում է, որ հուլիսի 17-ի իրադարձությունները ահռելի վնաս տվեցին Հայաստանի տնտեսությանը: Իհարկե, տնտեսությանը վնաս են ցնցումներն ու ապակայունությունը: Բայց հուլիսի 17-ի իրադարձություններն ինքնին հնարավոր դարձան այն պատճառով, որ Հայաստանի տնտեսությանը արդեն ահռելի վնաս էին հասցրել մարդիկ, ովքեր նստած էին այն դահլիճում, որտեղ ելույթ էր ունենում Սերժ Սարգսյանը:

1in.am