Արժե լրջորեն մտածել

13.11.16 | 14:45

Ցանկացած գործընթացի հաջողությունը կախված է ռեսուրսների քանակից և օգտագործման որակից` արդյունավետությունից: Դա մի պարզ ճշմարտություն է, որն իմանալու կամ ըմբռնելու համար առանձնապես մեծ մտավոր ունակություններ անհրաժեշտ չեն: Դրանք անհրաժեշտ չեն հասկանալու համար նաև, որ Հայաստանի ներքաղաքական գործընթացում էլ այս կամ այն շարժի հաջողությունը կախված է ռեսուրսներից և դրանց օգտագործման արդյունավետությունից:

Դժվար է չափել իշխանության և ընդդիմության ռեսուրսների որակական կամ քանակական հարաբերակցությունը: Այստեղ, իհարկե, խնդիր կա, քանի որ տարբեր են այդ ռեսուրսները, ու շատ դժվար է ասել նաև, թե ով է այդ տարբեր ռեսուրսները համեմատական առումով ավելի արդյունավետ տնօրինում:

Փաստ է, որ մինչ այժմ իշխանությունն է հաղթել, ինչը ենթադրում է, որ կա՛մ իշխանության ռեսուրսներն ավելին են, կա՛մ իշխանությունն ավելի հմտորեն է օգտագործում եղածը: Գուցե կա երկուսն էլ, այսինքն՝ մի քիչ ավելին են, ու նաև մի քիչ ավելի արդյունավետ է օգտագործման գործակիցը: Ռեսուրսային այդ պայքարում կա մի սեգմենտ, որը կարծես թե մնացել է օդում կախված, և այն տնօրինելն ու օգտագործելը կարող է վճռորոշ նշանակություն ունենալ կողմերից որևէ մեկի համար:

Խոսքը հանրային մի մեծ զանգվածի մասին է, որը չունի քաղաքական, գաղափարական կողմնորոշում, չունի անձնական համակրանք կամ հակակրանք, որը քաղաքականությամբ հետաքրքրվում է դեպքից դեպք, ընտրությունից ընտրություն, բայց որը հսկայական բողոքական պոտենցիալի կրող է, քանի որ Հայաստանում կյանքից դժգոհները միայն քաղաքականությամբ հետաքրքվողներն և, առավել ևս, քաղաքացիական ու քաղաքական պայքարի մեջ ներգրավված մարդիկ չեն:

Դժվարանում եմ ասել, թե արդյոք Հայաստանում քաղաքական ուժերն իրենց առօրյա գործունեության մեջ, իրենց մարտավարական և ռազմավարական պլանավորումներում ինչ դեր են տալիս հասարակագիտական` սոցիոլոգիական ուսումնասիրություններին, բայց համարձակվում եմ ենթադրել, որ հասարակության վեր նշածս սեգմենտը թերևս դուրս է մնում քաղաքական հիմնական ուժերի ուշադրությունից:

Ավելին` սկզբնաղբյուրի կայքում: